A viaxe anual polo río Tambre estaba prevista para o 29 de agosto de 2026, pero, debido á previsión meteorolóxica desfavorable, todos os implicados acordaron rapidamente aprazala para o día seguinte, o que, visto en retrospectiva, resultou ser unha moi boa decisión. A semana anterior xa transportáramos os barcos á Ribeira de Freixo, desde onde partimos o domingo xunto cos nosos compañeiros da AC Serra de Outes.

O plan era navegar coa marea crecente ata o final da ría e despois subir polo río Tambre; o vento, do suroeste, era favorable para a viaxe de ida. Non obstante, o nivel da auga estaba tan baixo —por mor dunha marea viva— que encallamos nun banco de area, por primeira vez, antes de chegar a Noia. Como resultado, todos os novos membros da tripulación aprenderon ese día a retirar e volver colocar a lámina do temón, xa que esta ten o maior calado na nosa Buceta. Puidemos navegar gran parte do camiño ata alí, pero, na ponte de Pontenafonso, a aparellaxe tivo que ser baixada completamente para pasar por debaixo. Con moi pouca auga debaixo da ponte, grandes rochas no río e unha forte corrente a favor, a viaxe volveuse un pouco aventureira durante un breve tramo. Despois diso, a situación foi mellorando gradualmente e, canto máis nos achegabamos ao noso picnic planeado na antiga central eléctrica, máis se nos animaba o ánimo. O bosque a ambos os dous lados do río volvíase cada vez máis denso, ofrecéndonos vistas da paisaxe imposibles de ver desde terra.

Unha vez chegados ao destino, puidemos compartir as nosas experiencias e a comida que trouxéramos cos nosos compañeiros de Outes e de Noia. Sabiamos, con todo, que nos agardaba unha longa viaxe de volta, sobre todo porque o vento agora ía de proa, o que nos obrigaba a remar con dilixencia. Antes de cada curva do río agardabamos o cambio decisivo do vento, pero só despois de pasar por debaixo da última ponte grande puidemos finalmente navegar de novo a vela. Tivemos que virar contra o vento, pero, grazas á brisa fresca, progresamos ben e incluso puidemos declinar a xenerosa oferta de axuda para o remolque, regresando a Freixo sen usar o motor. Ao final, foi un día longo e emocionante, e pode que un ou dous de nós sentisen un pouco de dor muscular ao día seguinte.

GL